Bedankt !!

 

Beste mensen,

Bij deze wil ik graag iedereen bedanken die op welke manier dan ook belangstelling heeft getoond tijdens en na mijn hartoperatie.
Het was voor mij een steuntje in de rug om weer verder te gaan met mijn leven dat zo aan een zijden draadje heeft gehangen.
Nu ik weer thuis ben en terugkijk op de afgelopen weken is het net of ik wakker ben geworden uit een nachtmerrie.
Gelukkig is het nu achter de rug en ben ik aan het revalideren. Thuis doe ik dagelijks oefeningen die ik als opdracht heb meegekregen vanuit het ziekenhuis.
Elke dag maak ik een kleine wandeling met de bedoeling om deze wandeling steeds groter te maken.
Zo probeer ik de draad weer een beetje op te pakken.

Hieronder kunt u in het kort lezen hoe ik de zorg voor, tijdens en na mijn operatie heb ervaren.

Ten eerste besef ik nu nog meer dan voorheen hoe belangrijk de zorg is.
Handen aan het bed in de ziekenhuizen is o zo belangrijk.
Verpleegkundigen zag ik de hele dag door het ziekenhuis rennen, patiënten verschonen, zware patiënten in bed optillen en proberen in de juiste houding te zetten, bloed afnemen, medicijnen uitzetten enz.

Na de operatie ging ik naar een zorgpension waar verpleegkundigen ook een zware taak hebben.
Te pas en te onpas werd door patiënten op een rode knop, die aan de arm is bevestigd, gedrukt. Vervolgens kwam er een verpleegkundige aanrennen die probeerde om de patiënten het zo goed mogelijk naar de zin te maken. Steunkousen en andere hulpmiddelen moesten ’s morgens en ’s avonds aan- en uitgetrokken worden, patiënten moesten gedoucht worden, medicijnen moesten uitgezet worden enz. Dat ging de hele dag zo door. Overigens zit zo’n zorgpension overvol met patiënten.

Nu ik weer thuis ben, komt er ’s morgens en ’s avonds een verpleegkundige om mijn steunkousen aan- en uit te trekken. Ook zij moeten zich een groot deel van de avond verplaatsen van het ene adres naar het andere.

Dan heb ik het nog niet gehad over huishoudelijk werk, dat voor mij de komende weken verboden is om te doen en de dagelijkse boodschappen.
Ook autorijden en fietsen is voor mij verboden.
Vervolgens rijst bij mij dan als alleenstaande de vraag: Wie gaat wat doen????

Alles overziende gaf het mij aanleiding om zo goed en zo kwaad dat ging Porthos zijdelings te blijven volgen.

Naar mijn mening zullen we de komende tijd een poging moeten doen om de bureaucratie in de zorg te gaan verminderen. Het beschikbare geld zal toch zoveel mogelijk besteed moeten gaan worden aan de zorg.
Bovendien vind ik het belangrijk dat er zo spoedig mogelijk meer duidelijkheid komt over de toekomst van Porthos. Dat is zowel voor de mensen die zorg nodig hebben, de zorgverleners als het personeel van belang.

Wim Steketee

Typ uw zoekopdracht en klik op enter